Westblog #6 Handen

In het Wijkpark Oude Westen staat een markant Christusbeeld. Ooit was dit de tuin van het Rooms-Katholiek Bejaardentehuis Simeon en Anna. Het gebouw is gesloopt, de tuin publiek toegankelijk gemaakt. Het beeld is blijven staan.

De tand des tijds hchristus-handeneeft het wel wat toegetakeld. De rechterhand is helemaal verdwenen en de linkerhand is fors beschadigd. Dat geeft te denken. Het herinnert mij aan een gebeuren, vlak na de Tweede Wereldoorlog. In een noordelijke wijk van London was een groep Duitse bouwers bezig. Ze probeerden iets te herstellen van de schade die de V1’s en V2’s hadden aangericht. Een getroffen kerk werd in ere hersteld. Het Christusbeeld was weer bijna compleet, maar de handen waren verbrijzeld.

Wat te doen? Nieuwe handen maken? In overleg besloot men tot een andere oplossing. Het beeld kreeg een onderschrift waarin het gemis van de handen werd uitgelegd. “De èchte handen van Christus, dat zijn de mensen van nu”.

Het beeld in het Westerpark mist de handen. Maar gelukkig heeft Christus andere handen in deze wijk. Ook bij Hart voor West. Ook daarbuiten. Ze delen belangeloos liefde uit in de vorm van kopjes koffie, een luisterend oor, een verrassend bezoek, een open deur, een schouder om op te huilen. Uitgestoken handen, uitdelende handen, gevouwen handen, verzoenende handen. Het geheim erachter? Christus kapotte handen.